Ostatnie posty

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tutorial. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tutorial. Pokaż wszystkie posty
 Dawno nie było rękodzieła na blogu - tym razem sukienka, praktyczna na co dzień, lub w wersji dłuższej - wieczorowa.


"Trudno nieraz zdobyć się na decyzję, jaką sprawić sobie sukienkę. Powinna być i oryginalna i praktyczna i modna — a tymczasem bardzo często krępują nas fundusze, które na ten cel możemy przeznaczyć.
Zastanówmy się więc, czy nie odpowiadałaby nam pokazana na fotografii sukienka i jakie są jej walory. Zrobimy ją same, odpadnie więc koszt uszycia jej, poza tym taka sukienka jest bardzo praktyczna w podróży, gdyż zupełnie się nie wygniata —  nawet w małej walizce. Wreszcie sukienka ma i tę zaletę, że
trykot, jako ściśle przylegający, wyszczupla.
O to, czy sukienka będzie dobrze leżeć, można być spokojną; skoro model kroju  będzie wykrojony odpowiednio na miarę, to małe odchylenie nie będzie miało żadnego  znaczenia, gdyż trykot nadciąga się.
O ile zachodzi tego potrzeba, można przy wysokim biuście zrobić zaszewki pod pachami.
Sukienka ta może być wykonana z wełny lub jedwabiu.  Pokazaną na modelu sukienkę zrobiono w modnym kolorze wody morskiej, jest to mieszany kolor zielony z niebieskim.
Spód z błyszczącej crepe-satin tego samego koloru. Bardzo ładnie wygląda sukienka wieczorowa czarna, zupełnie długa, z nici jedwabnej — na spodzie czerwonym. Można ją wykonać również według podanego modelu, przedłużając spódnicę. Długości spódnicy celowo na kroju nie podałam, gdyż długość zależna będzie od wzrostu i upodobania pani.
Tył sukienki pracuje się w całości, rozpoczynając od dołu sukienki. Oddzielnie pracuje się przód spódnicy i oddzielnie bluzeczkę,  którą znów pracuje się rozdzieloną na przodzie. Boki bluzeczki nie wykazują normalnego zwężenia ku pasaniu, a zrobione są prosto, później przy zeszyciu z spódnicą namarszcza się
bluzeczkę do szerokości spódnicy. Na zapięcie robi się szydełkiem uszka po prawej stronie bluzki, przyszywając po stronie lewej guziki. Guziczki te można albo obszydełkowywać słupkami niskimi, albo też zrobić na drutach małe płateczki i nimi obciągać
foremki drewniane.

Gotowe części sukienki tak wełnianej jak i jedwabnej należy przed zeszyciem upiąć szpileczkami według formy na tapczanie, na którym rozłożono prześcieradło zwilżyć rozpylaczem lub mokrą szmatką i zdejmować  dopiero po zupełnym wyschnięciu. Potraktowany w ten sposób trykot będzie wiele ładniejszy, niżli sprasowany przez wilgotny płat żelazkiem.
Przy zeszyciu zaleca się wszystkie szewki wszczepiać w taśmę jedwabną koloru sukni, co w znacznej mierze przyczynia się do zachowania fasonu sukni. Tak samo podszyć  należy taśmą wykrój szyi i obwód rękawków. Dekorację przy szyi oraz w pasaniu zrobiono z jedwabiu w kolorze spodu.
Wzór na koronkę sukienki podany znakami odczytuje się z dołu ku górze i z strony prawej ku lewej. Rzędy niewymienione jako nawrotowe robi się po stronie lewej roboty, lecz wszystkie oczka w lewo. 
Kostki puste nie mają żadnego znaczenia.

Objaśnienie znaków:
I Oczko w prawo czyli  gładkie.
/ Gubić w stronę prawą, przerabiając dwa oczka  razem w prawo.
\ Gubić w stronę lewą tj. pierwsze oczko zdjąć bez przerabiania, drugie przerobić i pierwsze na nie nasunąć.
/\ Gubić dwa oczka, pierwsze oczko zdjąć, dwa następne przerobić razem w prawo i oczko pierwsze na
nie nasunąć, tak że pozostanie jedno oczko z trzech.
+ Oczko na wywrót, robi się normalnie w prawo lecz na tylnej nici oczka.
O Oczko nowe osiąga się przez narzucenie nici na drut i przerobienia go w następnym rzędzie jak
oczko normalne. "
Czytam teraz trzeci tom "Dziennika" Agnieszki Osieckiej. W 1952 roku piętnastoletnia Agnieszka zdaje maturę i rozpoczyna studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Jestem bardzo ciekawa tego, co nie pojawia się w jej notatkach: czego słuchała wtedy młodzież warszawska, jakie filmy były wtedy na ekranach kin i oczywiście jaka moda panowała na ulicach.

Pomocą służy mi dobry i poczciwy "Przekrój" z cotygodniową rubryką modową i dialogami Paulinki i Lucynki.  

SZAL DO WSZYSTKIEGO  z 1952 r.
 Jesienne robótki ręczne

"Potrzebny jest na to — mówiła Paulinka — kawałek materiału długości 2 m 50 do 2 m 60, szerokości 65—70 cm. Masz być może, Lucynko, gdzieś w szafie, taki kawałek materiału, z którym nie wiadomo co zrobić, bo na sukienkę nie starczy, lub może znajdzie się w domu kraciasta chustka-pled, której „jako takiej“ nikt już nie używa, a do naszego celu znakomicie się nada. Wreszcie, taki kawałek materiału można kupić w sklepie. Najładniejszy byłby taki szal z czarnego gładkiego materiału, nie koniecznie nawet z czystej wełny. A teraz słuchaj uważnie, gdyż podaję ci sposób zrobienia szala do wszystkiego. Do wszystkiego, to znaczy: do zarzucenia na sukienkę (lub na kostium), w chłodnym lokalu, na wizycie, w teatrze, w podróży. Do noszenia w domu, przy czytaniu, pisaniu, cerowaniu, familijnej rozmowie itp. zajęciach ,siedzących“. Do otulania gości usadowionych pod oknem, z którego wieje. Do uzupełnienia (jeśli szal będzie z jedwabiu) sukienki wieczorowej odsłaniającej ramiona. Do pożyczania naszemu teatrowi świetlicowemu, gdzie spełni rolę historycznego kostiumu. I tak dalej. Jak widzisz, pożytek rzeczywiście uniwersalny. Podam ci dwa warianty takiego szala, oba łatwe do wykonania. Uwaga, zaczynamy!


Model l-szy: SZAL Z FRENDZŁĄ
Zrobisz z prostokątnego kawałka materiału o wymiarach 2 m 60 razy 65 cm; założysz go naokoło na szerokość cm i zaobrębisz. Teraz frendzla. Wytnij z tektury prostokąt o krótszym boku 10 cm, nawiń na niego włóczkę i przetnij z jednej strony, otrzymując równe kawałki włóczki długości 20 cm. Bierz po kilka nitek (tę samą ilość za każdym razem!) i składaj na pół. Szydełkiem przebijaj materiał tuż za obrąbkiem, chwytaj pętlę z włóczki, przesuwaj przez nią oba wolne kosmyki i zaciągaj. Tak rób węzeł za węzłem w odległości co 1 cm wzdłuż obu krótszych boków szala. Punkt, kropka, gotowe. Cała robota zajęła ci zaledwie 2 godziny.





Model 2-gi: SZAL Z KIESZENIĄ
Zrobisz z prostokąta o wymiarach 2 m 50 razy 70 cm. Założysz go naokoło i zaobrębisz. W odległości 20 cm od końca, po prawej stronie, naszyjesz kieszeń, kwadrat o boku 25 cm, z zaokrąglonymi dolnymi rogami. Robota zajęła ci 3 godziny, a więc nieco więcej czasu niż w poprzednim wypadku, ale i tak, przyznasz, niewiele. Proponuję, abyśmy się podzieliły robotą, i wykonały oba szale. Ja poświęcę się i wezmę do roboty szal 3-godzinny, tobie zostawię robotę 2-godzinnego, nosić zaś będziemy je na zmianę.

— Wolałabym inny podział pracy — powiedziała Lucynka. — Mianowicie: ty zrobisz oba szale, a ja się poświęcę i oba je będę nosić,  Powiadam, że poświęcę się jeśli chodzi o zużycie czasu, bo pomyśl, ty oba takie szale zrobisz w jedna popołudnie, a ja je potem będę nosić... no, nie powiem przez całe życie, ale przez dobrych kilka sezonów!
Koniec" 
Przekrój. 1952, nr 399 (30 XI)

Jeżeli jesteście pasjonatkami lat 40-tych, musicie koniecznie nauczyć się wiązać turban. Tutorial z kolekcji brytyjskiego archiwum filmowego - PATHE.