Jest takie stare powiedzonko: "Gdy się kończy sezon turystyczny, to nie wiesz za co się zabrać - czasu masz dużo, gorzej z pieniędzmi". Generalnie, to w ogóle nie stare, dopiero co je wymyśliłam, ale najlepiej obrazuje mój teraźniejszy stan umysłu. Gdy szydełkuję (aktualnie skończyłam koc, który robiłam kilka jesieni pod rząd uffff i robię teraz mitenki), to coś oglądam w tle. Najczęściej są to filmy z lat 40-tych i 50-tych. Gdy oglądam, to zawieszam się na strojach i ... muszę koniecznie zacząć poszukiwania "czegoś podobnego" w internetach. Kończy się na tym, że uświadamiam sobie, iż aktualnie mnie nie stać i oglądam wtedy wyłącznie obrazki.

"Jak dbać o czoło" - artykuł zamieszczony na łamach tygodnika "AS" - 1938 r.

PISOWNIA ORYGINALNA

"Dbałość o estetyczny wygląd jest coraz powszechniejsza w świecie kobiecym, lecz tam, gdzie chodź i o kosmetykę, jest ta dbałość najczęściej ogromnie powierzchowna, ograniczając się do przypudrowania noska i policzków, ukarminowania warg i podkreślenia rzęs i brwi. O czole nie myśli się przeważnie wcale, jakkolwiek jasne, gładkie czoło jest wielkim atutem piękności. Im dłużej pozostanie bez zmarszczek, tern dłużej utrzyma się i cała twarz w świeżym młodzieńczym wyglądzie. A o to przecież chodzi każdej z pań.

 Zacznijmy od nastawienia psychicznego, które powinno wypisywać stale na czole pogodę ducha, chroniąc je najlepiej od powstawania zmarszczek, te bowiem, towarzysząc bolesnym rozmyślaniom, tworzą bruzdy pomiędzy brwiami i horyzontalne rysy. Aby im zapobiec lub wygładzić, gdyby już były, trzeba stosować masaż czoła, gdyż zmarszczki na czole postarzają ogromnie i nadają twarzy bolesny wyraz.

 Masaż czoła przeprowadzamy przy pomocy w skazującego i trzeciego palca praw ej ręki. Po natłuszczeniu końców tych palców krem em odpowiednim do danej cery (tłustym dla suchej a schnącym dla tłustej), opieramy je u nasady nosa, poczem przesuwa się niem i delikatnie ruchem wachlarzowatym ku górze. Masaż ten powtarza się codziennie przed spaniem, wykonując 10—20 przesunięć od nosa w górę czoła.

Przy zbliżającym się sezonie poziomkowym należy go wykorzystać dla pielęgnacji cery, a czoła w szczególności. Poziomki rozjaśniają skórę, a nawet przeciwdziałają powstawaniu piegów, które na czole usadawiają się ze szczególnem jakby upodobaniem. Zabieg jest bardzo prosty: pogniecione poziomki nakłada się na czoło i pozostawia na niem kilka minut, poczem zmywa się je letnią wodą. Ponieważ jednak okres poziomkowy jest krótki, dobrze jest przygotować sobie z nich nalewkę, równie skuteczną, jak i surowe jagody.

Nalewkę przygotowuje się w następujący sposób: pół szklanki dojrzałych, zdrowych i niepogniecionych poziomek zalewa się szklanką wina, dodając kwasu salicylowego na koniec noża. Słoik z tą zawartością obwiązuje się kawałeczkiem białej markizety czy rzadkiego batystu i stawia na tydzień w słońcu na oknie. Po upływie tygodnia zlewa się otrzymaną esencję, nie wygniatając wcale poziomek, dodając 3 dkg gliceryny i tyleż olejku migdałowego, oraz łyżeczkę nalewki benzoesowej. Nalewką poziomkową zwilża się codziennie przed spaniem czoło przez kilka minut, zmywając ją po przeschnięciu letnią wodą. Działa wybitnie wybielająco, zwężając przytem rozszerzone pory. Wiemy, że groźne wiotczenie skóry nie jest niczem innem, jak właśnie rozszerzaniem się porowatej powierzchni skóry, która już nie może sama powrócić do normalnego stanu. Kuracja poziomkowa ułatwia jej to zadanie, działając, odmładzająco i wydelikacając cerę.

Potężnym współczynnikiem zdrowia i pięknego wyglądu jest — nie zapominajmy o tem — sen. Dbając o wygląd, nic zaniedbujmy snu, który sprowadza pożądane od prężenie wszystkich mięśni i nerwów, wygładza zmęczoną cerę i chroni przed zmarszczkami. Ale musi to być sen w świeżem powietrzu, przy otwarłem oknie, czy też w dobrze przed spaniem wywietrzonym pokoju. Nie obojętną jest przytem i pozycja w czasie snu, najlepiej bowiem wypoczywa organizm przy pozycji leżącej swobodnie tak, aby zwolniły się wszystkie mięśnie z jakiegokolwiek naprężenia. Dla pielęgnacji twarzy i czoła dobrze jest przed spaniem zastosować rozpyłowy. wodny masaż lub tusz, co sprowadza zdrowy, silny i spokojny sen.
Kto cierpi na bezsenność, może z dobrym skutkiem stosować zamiast środków nasennych spożywanie przed udaniem się na spoczynek surowego jabłka, czy kompotu, albo wypiciem lemoniady z dodatkiem miodu, pamiętając, że wrogiem snu jest przepełniony żołądek, — wobec czego kolacja składać się powinna tylko z lekkiego posiłku, po którym po upływie godziny, odbytym w międzyczasie spacerze lub paru ćwiczeniach gimnastycznych, sen spłynie dobroczynnie na nasze powieki."

Kwas salicylowy do kupienia na stronach typu: Zrób sobie krem, Nalewkę benzoesową możecie kupić w aptece.

Kwiecień plecień... Niby ciepło, świeci słońca, ale bez kurtki płaszcza lub trencza ani rusz.

Zobaczcie co proponowano wiosną 1939 r. w tym temacie w czasopiśmie  "Światowid"

PISOWNIA ORYGINALNA

]"Krój płaszcza wiosennego ustalił się w bardzo rozmaitych formach. A więc wąski i prosty fason, długi łub trzyćwierciowy, krojony w całości lub mniejszych partyj, z rękawami odcinanymi lub raglanowymi, z kołnierzami otwartymi lub bez kołnierzy, a zapięciami poniżej ranwersów lub bez nich a za to pod samą szyją. Może być też krój płaszcza bardzo rozszerzony dołem przez liczne godety. Może powybierać linje bardzo falujące, upodabniając się bardzo do cape‘u. Zresztą tu i ówdzie widzi się jeszcze i cape‘y do użytku w czasie bardzo oficjalnych wystąpień. Taki
jest np. purpurowy model „Le Bourget“ Wortha.

Paryżanka oddaje pierwszeństwo krojowi redingote. Daje on rzeczywiście piękną linję przez zwężenie w talji, którego nie można uzyskać przy żadnym innym kroju płaszcza. Wysmukłe sylwetki Paryżanek są do tego rodzaju płaszczy jakby stworzone. Redingote na godziny przedpołudniowe
jest utrzymany w charakterze sportowym, podczas gdy ten sam krój w zastosowaniu do płaszczyków popołudniowych jest znacznie bardziej wyszukany i strojny.
Jacques Heim skraca redingote o kilka centymetrów dołem, uzyskując przez to jeszcze bardziej młodocianą linję. Sukienka z odmiennego materjału, wyglądając z pod takiego płaszczyka, stwarza elegancki kontrast.


Jasne kolory opanowały także i dziedzinę płaszczy, co szczególnie tej wiosny jest przewidziane w kodeksach mody. Jasne kolory i materjały deseniowe, także i na płaszczyki. Kolory żółte i piaskowe zdają się przewodniczyć z odcieniem bursztynowym na czele. Obok nich blado-niebieskie; piaskowe, różowe i cyklamenowe. Na pełne lato oczekują płaszcze z białej wełny i tafty. Już teraz dużo ich pokazało się na pokazach mód w Paryżu.
Moda jasnych kolorów jest tak dominująca, że stosować się do niej muszą nawet i skórki na letnie futerka. Gronostaje czy baranki, które tak pięknie są teraz wyprawiane, że zupełnie imitują fakturę miękiej wełny, będą farbowane na najjaśniejsze kolory: szaro-perłowy, szaro-platynowy,
piaskowy, jasno-tabaczkowy, a nawet szaro-niebieski.
Przyznać trzeba, że wszystkie te kolory sa bardzo, dyskretne, pastelowe, nadające sie zarówno dla młodocianej buzi, jak i dla osób, które nie lubią już liczyć swych lat." 

 Początek wiosny 1938 r. Moda w domu i poza domem w wydaniu "Światowida".

PISOWNIA ORYGINALNA

(Na obrazku: 1. Strojny szlafrok z żółtej crepe-satin w czarne kwiaty, przewiązany czarną szarfą. Na uwagę zasługują sute ragłanowe rękawy. 2. Bardzo szykowna i twarzowa czapka z pilśniowego filcu, ozdobiona  szeroką  wstążką  i  kokardowern upięciem z mory.)


"Prześliczny kapelusz! Zaraz znać, że przemycony z zagranicy!
— Złudzenie. Owszem, jest ładny, ale nie zagraniczny- U nas panuje naogól coraz bardziej  fałszywe (przekonanie, że tylko konfekcja importowana. może 'być naprawdę szykowna, ładna i wyrażająca najostatniejszy krzyk mody. Zresztą przysięgłam sobie, że noga moja nie przestąpi zagranicą żadnego magazynu
— A to dlaczego?
— Bo doświadczyłam przygody, która oduczyła mnie tego rodzaju snobizmu na całe życie. Weszłam do magazynu paryskiego z kapeluszami. Atmosfera istnej zakonspirowanej kuźni nowości, no i odpowiednio słone ceny. Upatrzyłam sobie kapelusz cacko! Materjał  roshar, wykonany w prześlicznym ażurze, choć śnieg dowodził, że zima w pełni. Ale my kobiety lubimy uprzedzać w fantastyczny sposób pory roku. Przyjaciółka, która towarzyszyła mi w tej wyprawie po kapeluszowy przebój sezonu, była zachwycona. Wyjęła z futerału aparat fotograficzny i postanowiła przyłapać mnie zdjęciem na „gorącym uczynku". No i miałyśmy awanturę! Ni mniej, ni więcej, tylko wzięto nas za osoby, należące do branży przemytniczek modeli za pośrednictwem rysunków i fotografii! Oprawa wyjaśniła się, ale trwało to dosyć długo i było nieco kłopotliwe. W rezultacie wróciłam bez paryskiego modelu. Ten kapelusz jest "made in Poland".
— A co pani widziała w Paryżu?



— Mnie interesowały szlafroczki i suknie na ulicę. Lecz po powrocie do kraju przekonałam się. że i ten dział wytwórczości mody jest w kraju  reprezentowany wcale imponująco. Tak w Paryżu, jak i w Warszawie i w innych miastach polskich, uchodzących za lokalne centrale mody, nosi się obecnie szlafroczki albo tzw. kołderkowe, ciepłe i przytulne, całe stębnowane, albo tak strojne, że niepodobna na pierwszy rzut oka odróżnić ich od sukien wieczorowych.
Natomiast przyznać  przyznać muszę, że suknie wełniane odznaczają się w Paryżu większą oryginalnością i subtelnością smaku. Są bardzo opięte, dyskretnie kombinowane z drugim materjałem, a ozdobę stanowią poza guzikami, żabotami, klamrami i t. p. głównie wypustkowe zakładki, często w innym kolorze. Zniknęły już niemal zupełnie sztucznie podnoszone nasady rękawów, a, tylko lekko  a, tylko lekko watowane ramiona stanowią jedyny środek do celu, t, j. do poszerzenia pleców dla wydobycia nowoczesnej linii sylwety.

 

 (Na obrazku: 1. Szlafroczek kołderkowy z czerwonej crepe-satin, wystebnowany w skośne kwadraty.
2. Wytworna suknia z lekkiej wełny w kolorze zielonym, przybrana inkrustacjami w jaśniejszym odcieniu. Guziki zestawione z obydwu materjałów. 3. Suknia z wełny jasno granatowej, przybrana nawpół stojącym kołnierzykiem z białej piki jedwabnej. Klamra u paska ze złoconego metalu.)

A więc dla uspokojenia, tych pań, które nic miały sposobności wyjazdu ostatnio zagranicę, mogę śmiało powiedzieć, że w kraju otrzymujemy w dziedzinie wytwórczości mody niemal to samo, ale po znacznie niższych cenach, co w Paryżu, lub w Wiedniu!
Mab."

W Krakowie właśnie śnieżyca, natomiast pod koniec lutego 1937 r. ...

PISOWNIA ORYGINALNA

Jlustracja Polska 1937 r.

Wiosenne wieści
"Ptaszki już świergocą wesoło, zwiastując bliskość wiosny. Przypuszczam, że tym razem nie tylko pani, ale i ptaszki się mylą. bo zapewne jeszcze nieraz dobrze przemarzniemy, nim wiosna nastanie. Co prawda lekkie przymrozki i zimne powiewy nie mogą wstrzymać nas od planowania i porządkowania garderoby wiosennej.
Przewidująca pani bowiem zawsze zastanawia się i przygotowuje swoje stroje wcześnie. I zwykle zyska na tym bardzo wiele.

Po pierwsze ma czas do rozsądnego wyboru materiału czy fasonu, po drugie nie ma obawy sfuszerowania przez krawcową, która później w przedświątecznym nawale pracy jest o wiele mniej uważna, a po trzecie wykorzystać może pierwsze cieplejsze i słoneczne dni, by przystroić się w nową kreację ku zazdrości pań, które wiosna zaskoczyła "nie ubrane", tj. w futrach, grubych płaszczach i zimowych strojach.

Kostiumy w tym roku wymagają dużej uwagi  i szczegółowego obmyślenia. Mamy bowiem fasony i zestawienia tak różnorodne, że łatwo popełnić omyłkę w wyborze odpowiedniego kroju czy w zestawieniu materiałów i kolorów.

Spódnice kostiumowe pozostały mniej więcej takie same i po dawnemu wykazują zasadniczo bardzo prostą linię, z jedną fałdą na przodzie, małym rozcięciem lub kontrafałdą. Tylko, że są oczywiście o wiele krótsze.

Ogromne zainteresowanie wzbudzają dopiero kroje żakietów, a raczej plec: są naprawdę bardzo ładne i pomysłowe.



Widzimy obok szereg najnowszych modeli: znajdujemy pośród nich zupełnie nowe kroje kołnierzy, jak i upiększenia stebnówkami i nowe zapięcia. Niektóre fasony przypominają kroje męskie lecz zwykle surowość linii złagodzona jest jakimś małym drobiazgiem, jak guzikiem lub kieszonką, wszytą filuternie na ukos.
Najmodniejsze materiały są w proste pasy, w ukośne paseczki. w kraty małe i większe, przetykane itp. Najczęściej mamy "ciepłe" kolory, mianowicie jasnobrązowy o odcieniu rdzawym, czerwony, pomarańczowy, beżowy i ceglasty. Poza tym odcienie bardziej spokojne, jak granatowy i granatowy o odcieniu fiołkowym jasny granat i bleu, lila o odcieniu różowym, popielaty i czarny.
Zielonego koloru na razie nie widać, najwidoczniej już się opatrzył w ubiegłym sezonie. Służy jednak doskonale w akcesoriach, na przykład do czarnego kostiumu i czarnego kapelusza nosimy zieloną torebkę i takie same buciki oraz wypustki przy popielatej bluzce: zestawienie nowe i naprawdę bardzo ładne. W ogóle o nowych zestawieniach można by pisać książki, tak są oryginalne!"

Nowy cykl bez zbędnych słów. Dzisiaj pod lupę weźmiemy 1951 r. - luty.

"Nowe wzory sportowych spódniczek, do których nosimy w obecnym sezonie pulowerki albo bluzki koszulowe z długimi rękawami. Uwaga! Spódniczki kloszowe w dużą kolorową kratę - nadal modne"

 

U góry dwa płaszcze wiosenne: raglan z aksamitnym kołnierzem o wyłogami kieszeni oraz płaszcz z gabardyny . praktycznym kapiszonem na gorszą pogodę.
Po lewej komplet wiosenny złożony ze spódniczki w grubą pepitę, pulowera. oraz Wdzianka podbitego tym samym materiałem co spódnica.. Modne i twarzowe.

Po prawej len sam komplet po zdjęciu wdzianka . Do pulowera przypinamy kołnierzyk i mankiety w pepitę.Uwaga! Do tego stroju nosimy bardzo szeroki pasek!

W każdej porze roku sweter jest modnym, twarzowym i nieodzownym w garderobie strojem. U góry: nowy, bardzo ładny model swetra, w którego wycięcie wszyta jest wstawka i ciemniejszego trykotu, kończąca się pod szyję kołnierzykiem w kształcie golfa. Po prawej trzy szykowne bluzki trykotowe. Od góry: bluzka z gładkiego trykotu z fantazyjnym kołnierzem, bluzka zrobiona ściegiem „w kratkę" oraz bluzka kimonowa kombinowana z dwu kolorów włóczki.

W Krakowie dzisiaj było bardzo ciepło, wiał halny, przez to smogu nie było i w powietrzu czuło się wiosnę. Niech już tak zostanie!
W 1931 r., tego samego dnia - 8 lutego w tygodniku "Jlustracja Polska" też pisano o wiośnie i wiosenno-letniej modzie.

 

PISOWNIA ORYGINALNA
"Jeszcze tylko dwa tygodnie i już Popielec. Zaledwie z takim trudem przygotowałyśmy sobie sukienki balowe, a już trzeba je powiesić na wieszadle i schować w sam głąb szafy chyba że w dalszym ciągu będziemy łamać sobie głowy, jakby z zeszłorocznej sukienki, z której przez przedłużenie i różne
cuda zrobiłyśmy "modną" sukienkę balową, znów z kolei przez przyszycie rękawów, zmniejszenie dekoltu itd. zrobić "najmodniejszą" sukienkę wiosenną. Bo tak się już dzieje w świecie mody, że kłopoty nigdy nie ustają i sukienki przedłużają się  i skracają, zmieniają się w kroju i przybierają - jako modne wszystkie kolory tęczy, bez względu na lepszą czy gorszą konjunkturę gospodarczą, kryzysy, przesilenia itp.

Wogóle wiosna! Już moje czytelniczki się niecierpliwią i poczynają przysyłać mi listy z zapytaniami, czy taki lub owaki krój czy materjał modny będzie na wiosnę, czy będziemy nosiły materjały wzorzyste czy też jednobarwne, tweedy czy jedwabie. .. Trudno na wszystkie te pytania odpowiedzieć tak za jednym zamachem, lub w krótkich "odpowiedziach" tego działu. Ale powoli wszystkie te ciekawe zagadnienia aktualne w tym miejscu omówimy. Zanim zaś mówić będziemy o poszczególnych wypadkach, sposobach, przeróbkach i innych praktycznych rzeczach, przyjrzyjmy się wiosennej sylwetce mody.

 
Dwie widzimy rzeczy zasadnicze: kostjumy i komplety proste i obcisłe, z małemi kapelusikami-toczkami, oraz śliczne, powłóczyste, wzorzyste suknie o skomplikowanym kroju i harmonijnej linji, a do tego większe znacznie, wdzięcznie okalające twarz kapelusze.

Bardzo modne będą komplety kombinowane z dwóch materjałów, jak naprzykład spódnica z tweedu, górna część z materjału gładkiego, w tym kolorze co tweed, wykończona tweedem i żakiet z materjału gładkiego z rewersami i mankietami z tweedu. Komplety te wyglądają bardzo efektownie. Do całości mały beret lub sportową budeczkę, zrobioną z tego samego tweedu lub z materjału gładkiego, przybraną tweedem. Kostjumy angielskie krótkie i trzy ćwierci będą odgrywały bardzo ważną rolę w przyszłym sezonie.
Jako strój popołudniowy czy wizytowy mamy kostjumy przeważnie półdługie o dosyć fantazyjnym kroju.
 

Wielkie domy starają się przeprowadzić okrycia, obowiązujące do każdej sukni. Stosownie do tego, trzebaby mieć płaszczyk w kolorze każdej sukni, czyli najmniej dwa lub trzy płaszcze. Kołnierze przy płaszczach wiosennych nie są zbyt duże, choć krój ich jest dosyć urozmaicony. Mankiety, jeśli wogóle są przy płaszczu, bywają zwykle dosyć wysokie lub szerokie. Suknie letnie przypominają nieco stroje tuż przed wojną. Suknie spacerowe znacznie dłuższe, z falbanami i marszczeniami. Bardzo modne są tuniki, spotykane tak w sukniach wełnianych jak i jedwabnych. Szczególny rys sukien letnich uwydatniony jest w rękawach. Wracają bowiem rękawy z przeróżnych epok, są więc niezwykle urozmaicone. Rękawy krótkie i trzy ćwierciowe są ostatnią nowością.

 A teraz kilka słów o materjałach. Tweedy na wiosnę będą bardzo modne, i to nie, jak dotychczas, w kolorach spokojnych, lecz bardzo jaskrawe, jak pomarańczowy, chabrowy, czerwony, zielony itd. Na kostjumy i suknie praktyczne najwięcej używać się będzie wełen luźno tkanych, jak "Madaina", "Flamenga" i "Panama". Modne wełny grubsze, to "Nopps" , "Diagonal", "Chevron" i "Chenć". Dużo nosić się będzie wełen w pasy, kraty i krateczki, zwłaszcza na suknie sportowe. Bardzo ładne są również wełny, które przetykane są sztucznym jedwabiem. Lżejsze wełny gładkie lub wyrabiane w deseń, lecz w kolorze jednolitym, przeznaczone są na suknie strojniejsze, jak popołudniowe i wizytowe.
Z tych materjałów najmodniejsze noszą nazwy: "Crepella", "Broadoloth" i "Lumi-kasha", przetykane błyszczącą nitką jedwabną. Wełniany "marocaine", "rep", "serge" i "woreted" również są bardzo modne. Jak widzimy, jest tej wiosny w czem wybierać"